DE RESTAURATEUR - MISTRAL CLASSICS

Patrick Hanssens (55) is een man met een apart karakter. Wat stug, maar niet zonder humor. En vooral: boordevol passie, met name voor Maserati. Na vele jaren verzamelen nam hij drie mecaniciens in dienst en startte Mistral Classics. Dat bedrijfje kan inmiddels enkele toprestauraties voorleggen. Daarvoor zakte zelfs dottore Adolfo Orsi jr. af naar Lauwe.

Een Khamsin is een warme woestijnwind, maar ook een eigenzinnig vormgegeven GT van Maserati, waarvan er tussen 1974 en 1982 slechts enkele honderden werden gebouwd. "Voor een wrak betaal je vandaag 60.000 euro", zegt Patrick Hanssens, en toont een exemplaar dat in zijn atelier staat. "Deze auto werd in Duitsland aangekocht maar komt oorspronkelijk uit Japan. De ontmanteling is bezig. Dan volgt de totaalrestauratie." Wat verderop staat een Sebring (1967): een al even impressionante verschijning. Eén fundamenteel verschil evenwel: deze auto is klaar. En áf! "Het voorbije anderhalf jaar hebben we hem van nul gerestaureerd. Echt van nul, inclusief een totaalrevisie v n de originele motor en versnellingsbak - voor een auto als deze zijn matching numbers cruciaal." De bolide kreeg ook z'n oorspronkelijke, zilvergrijze kleur terug. Het koetswerk is rijkelijk voorzien van chroom. "Maar chroom en chroom is twee", weet Hanssens. "We hebben 'm ontchroomd, op en top geherchromeerd en gepolijst. Kijk eens: perfect effen en met een diepe, blauwe schijn. Zoals het hoort."

Alleen al dat laatste is een hele klus. Maar binnen het totaalproject verdwijnt het natuurlijk in het niets. "Voor zo'n totaalrestauratie mag je rekenen op 3000 tot 3200 uren", zegt Hanssens. "Maar dat is verantwoord : nu is deze auto 300.000 tot 350.000 euro waard." Het uurloon noemt hij marktconform. De eigenaar krijgt er natuurlijk een volledig dossier bij, inclusief een build sheet met alle informatie over hoe de auto destijds de fabriek in Modena verliet: z'n serienummer; kleurstelling; interieuraankleding; waar, wanneer, en aan wie hij geleverd werd; of hij ooit op een autoshow stond, enzovoort. "We hebben goede contacten met de Classiche-afdeling van Maserati", zegt Hanssens. "Niettemin betaal je voor al die informatie een dikke 1.500 euro."

35 jaar later

We lopen langs achterassen, versnellingsbakken, en een oude testbank uit de jaren 60 – "een oldtimer op zich: water komt door een pomp, en die pomp wordt dichtgedraaid zodat er tegendruk op de motor komt", legt Hanssens uit. In de werkplaats staan nog twee schoonheden, waarbij een Mistral (1964) waarvan de totaalrestauratie ook quasi klaar is, en waaraan een prachtig verhaal kleeft. "Drie jaar geleden zat deze auto nog in dozen", vertelt Hanssens. "De vader van de huidige eigenaar had 'm in 1979 gekocht om op te maken, maar dat is nooit gebeurd. Nadat de vader een zestal jaar geleden overleed, ontstond het idee om er alsnog werk van te maken. Er zijn foto's van mijn opdrachtgever, samen met zijn broer bij deze wagen op dezelfde plaats, waar 35 jaar tussen zit!" "Het was best een moeilijke restauratie. Zo heeft de auto een Lucas-injectiesystem in plaats van Weber-carburateurs. Zeer weinig mensen kunnen dat restaureren. Wij kunnen het nu wél – weliswaar nadat er veel research is ingekropen." We werpen een blik op het interieur: ook dat werd op topniveau herbekleed.

Nog een bijzonderheid, hier: de Maserati Kyalami (1974). "Die werd gebouwd op basis van de De Tomaso Longchamp, nadat De Tomaso Maserati had gekocht", vertelt Hanssens. "Maserati bouwde een forsere motor in en maakte de look wat aggressiever, onder meer met andere voorlichten. Ook deze auto's zijn zeldzaam. Al koop je ze nog voor een prikje." Bij nader inzien blijkt dat wel een prikje van 60.000 euro, maar goed: schaarste heeft zijn prijs. Verderop staat nog een te restaureren Mistral Spyder (1964). "Eén van 128 gebouwde exemplaren", weet Hanssens. "Zo heb ik er zelf ook een."

Superbegaafd

Dat laatste geldt voor zowat elk model dat hier binnen- en buitenrijdt. Al een kwarteeuw verzamelt Hanssens zelf Maserati's. Het exacte aantal in zijn eigen collectie is hij kwijt. "Een twintigtal", klinkt het. "En het liefste rij ik met die Mistral Spyder (1962)." 

"Doordat ik in mijn eigen garage zoveel voorbeelden heb staan, kennen we alle auto's vanbinnen en vanbuiten", lacht hij. "En Dirk nog veel meer dan ikzelf. Hij is een superbegaafde, gepensioneerde mecanicien die mijn hele collectie heeft gerestaureerd en nu hier werkt. Z'n hele leven heeft hij aan oldtimers gesleuteld. Toon hem een schroef en hij weet van welk type auto ze komt. Hij is werkelijk verschrikkelijk slim: hij doorgrondt álles van techniek en ziet dingen die een ander niet ziet. En die kennis geeft hij ook door aan Dennis en Jasper, twintigers die eerder in een traditionele garage werkten. Daar moeten ze de hele dag hetzelfde doen. Zoals nogal wat andere jonge automecaniciens hebben ze snel gekozen voor plezieriger werk."

Mistral Classics verzorgt restauraties en onderhoud van alle Italiaanse auto's, ook Alfa Romeo en Ferrari. "De merken rond Modena liggen allemaal wat in dezelfde lijn", zegt Hanssens. "Ze hadden dezelfde leveranciers, spraken met elkaar, keken allemaal wat van elkaar af. Pakweg een Jag zit helemaal anders in elkaar. Daar wagen we ons niet aan." Hijzelf delegeert de werken. "Ik heb ook een reclamebureau, en dat vormt nog steeds mijn hoofdbezigheid. Maar sinds mijn dochter in die zaak kwam heb ik wel wat meer tijd", lacht hij. "En op termijn wil ik hier zelf met mijn handen werken. Dit atelier heb ik opgestart vanuit mijn passie voor Maserati. Rijk word je er niet van, maar het is leefbaar." "Er kruipen gigantisch veel uren in een estauratie: dat betekent een grote verantwoordelijkheid", beseft hij. "Met klanten probeer ik een budget af te spreken en me eraan te houden. Na drie grote restauraties, een twintigtal kleinere en veel herstellingen kunnen we het aardig inschatten. Natuurlijk, er kúnnen onvoorziene zaken opduiken - zeker als een auto gedemonteerd binnenkomt. Veel auto's werden ook slecht behandeld,of  slecht gerestaureerd. Een oliekoeler demonteren omdat je hem niet kunt herstellen: dat is natuurlijk haastcrimineel. Er is ook veel onversneden bedrog op de markt."

Keuzes

Tot een paar jaar geleden was zijn persoonlijke collectie nog een pak groter – met ook schitterende Porsches, BMW's, Mercedessen, Alfa Romeo's, enzovoort. "Alles wat niet Maserati was heb ik verkocht", legt hij uit. "Ik had het gehad met zoveel auto's. Mijn garage stond overvol: als ik met één auto wilde rijden moest ik er vier verplaatsen. Je moet keuzes maken in het leven. En een Porsche heeft iedereen. Maar vooral: Maserati steekt er qua design en rijplezier met kop en schouders boven uit. Vroeger werd ermee gelachen. Maar je ziet één Maserati voor dertig Porsches. En ik heb graag unieke, bijzondere dingen." 

Daarvan getuigen overigens ook andere voorwerpen in zijn bureauruimte, zoals de Marantz-geluidsinstallatie uit de jaren '70. "Een tijdje geleden geraakte ik na een computer-update al mijn MP3's kwijt, maar mijn collectie platen heb ik nog", lacht hij.

Hoe het met die platen zit kunnen we moeilijk inschatten, maar zijn Maserati-verzameldrift leverde de voorbije tien, vijftien jaar een gigantische meerwaarde op. "Sinds een tweetal jaar stagneert dat", zegt hij. "Dat had ik voorspeld. Porsches en Mercedessen zijn flink gedaald in waarde, Maserati's niet. Dat heeft veel te maken met het beperkte aanbod: telkens slechts een honderdtal tot zo'n tweeduizend stuks. En anders dan Ferrari's uit de jaren '50 en '60 zijn veel Maserati's nog niet gerestaureerd. Van de 3500 GT vind je makkelijk dertig ongerestaureerde exemplaren." Hij duikt naar zijn pc. "Kijk, je vindt ze gewoon op eBay. In de jaren '70 waren ze nooit echt geliefd. Maserati stond in de schaduw van Ferrari, wat ik nooit ernstig heb gevonden. Ze werden ook niet aan de kant gezet voor later." 

Inmiddels is dat anders. Enkele modellen uit de jaren '80 en '90 zoals de Biturbo en de Shamal worden straks klassiekers, gelooft Hanssens. "Ook de GranTurismo wordt nu wél bijgehouden – de prijzen ervan dalen niet dieper dan 40.000 euro. En in 2020 komt er een compleet nieuwe sportwagen, wellicht Alfieri genaamd. Dat is goed voor het merk en zal ook aan de klassiekers een boost geven: ook toen de GranTurismo werd gelanceerd steeg de appreciatie voor klassieke Maserati's.

Maar de huidige Ghibli, Quattroporte en Levante: dat zijn geen sportwagens. Ik begrijp echt niet waarom de Fiat-groep het merk limousines laat bouwen. Zo vermoord je de ziel van een merk. Maserati was groot in sportwagens, en moet dat blijven!"


Hoog bezoek

Hij is geregeld te spotten op internationale concours d'elegance zoals Paleis Het Loo in Apeldoorn – waar hij vorig jaar met een Maserati Sebring een tweede plaats in de wacht sleepte – en Villa d'Este aan het Comomeer. "Misschien neem ik ook daar nog wel eens deel met een auto, maar er kruipt veel tijd en geld in", zegt hij. 

Op die evenementen komt hij veel schoon volk tegen. Zoals Adolfo Orsi jr., wiens vader het merk in 1937 verwierf en ook na de latere overnames door onder meer Citroën een sleutelrol bleef spelen. Orsi jr. zetelt nu in de meest prestigieuze jury's. "Hij is hier op bezoek geweest", fluistert Hanssens, met ogen die blinken van trots. "Terwijl hij hier rondliep deelde hij zijn fenomenale kennis van het merk. Hij was ook vol bewondering voor mijn verzameling emailborden en tekeningen." Hanssens wijst naar een kader aan de muur naast zijn bureau en mijmert. "Dit voorstel van de legendarische ontwerper en koetswerkbouwer Henri Chapron voor de Maserati Bora haalde het destijds niet, maar zeg nu eens eerlijk: is dat geen onvoorstelbaar mooi ontwerp!"