VROUW IN BUSINESS

Vanop een prachtig domein in Vladslo runt ze al zeventien jaar 'Ingrid Lesage Creations'. Dat bedrijfje nabij Diksmuide levert tafellinnen, bed- en badlinnen aan de top van de hotelwereld. Van het Four Seasons tot het Ritz in Parijs, allemaal kloppen ze aan bij deze grande dame. Tijd voor een goed gesprek.

“Wist je dat dit kasteel 800 jaar oud is?”, vraagt ze met een brede glimlach wanneer ik haar complimenteer over de piekfijne staat van het prachtige gebouw. “De Graaf van Vlaanderen heeft hier nog gewoond”, vertelt onze gastvrouw met trots. Ze neemt me mee voor een korte rondleiding en bij elke kamer heeft ze wel een verhaal. “Hier was vroeger een geheime trap, zodat de kasteelheer discreet zijn romances kon beleven.”  Ingrid Lesage lacht smakelijk terwijl ze het vertelt. Wanneer we in haar kantoor aankomen, merkt ze minzaam op dat hier naar alle waarschijnlijkheid de slaapkamer van de gravin lag. “Er is hier zelfs ooit iemand vermoord geweest, een oud-koloniaal”, zegt ze. Als er één ding duidelijk is, het pand waarin Ingrid Lesage Creations gevestigd is, verbergt evenveel verhalen als onze elegante gastvrouw zelf.

Als jonge vrouw ging Lesage een jaar werken bij een champagnehuis om haar Frans perfect onder de knie te krijgen. Na verdere studies in Engeland & Duitsland keerde ze naar België terug om in het werkleven te stappen. In een tijd dat dat nog niet en vogue was, begon ze een verhuurbedrijf voor feesten onder de naam ‘Picobello’. Zakendoen heeft haar nooit afgeschrikt. De vrouw die van hotellinnen haar business maakte, komt dan ook uit een ondernemersfamilie - haar vader was ramenfabrikant. Al was hij in de eerste plaats een familiemens, toch kreeg ze van hem mee dat risico’s nemen tot mooie dingen kan leiden. Geen wonder dat ze zelf dat pad zou volgen. “Mijn toenmalige man en ik verdeelden modemerken en om de twee jaar gaven we een themafeest. Iedereen moest dan verkleed zijn, we staken er echt veel tijd in. Alleen vonden we geen materiaal dat mooi genoeg was, dus kochten we het maar aan. Omdat we het tenslotte hadden, zijn we het beginnen verhuren. We verhuurden mooie dingen, wat hedendaagser dan wat mensen toen gewend waren. Met mijn gekleurde servetten en mooie bestekken trok ik naar potentiële klanten. We groeiden gestaag en nu hebben mijn kinderen de zaak overgenomen. En ze doen dat goed. Verhuur is hard labeur, altijd maar stress, maar je werkt voor klanten die feesten, dat is leuk”.

Maar de hotelbusiness lonkte. Ze hield er altijd al van om naar mooie hotels te gaan, al was het maar om er gewoon een koffie te drinken. Om er te genieten van de schoonheid die een luxehotel uitstraalt. De elegantie en de verfijning. Als kind hield ze al van mooie dingen, al denkt ze niet dat ze haar zin voor esthetiek van thuis uit heeft meegekregen. “Op een dag raadde een vriend me aan om het boek The Blue Ocean te lezen. Het stelt de vraag hoe je vanuit twee dingen die je goed kent iets nieuws kan starten. De wereld van het ontvangen en die van de stoffen kende ik al. Ik dacht: ik ga op basis daarvan een collectie ‘exclusief  tafellinnen & stoelhoezen’ ontwerpen”.

En zo gebeurde. De eerste twee jaren waren enorm hard, vertelt Lesage openlijk. “In het begin had ik geen enkele klant. Voor mijn eerste beurs in Parijs had ik een minuscule stand tussen al die immense standhouders. Mijn collega-concurrent uit Parijs stelde voor om voor hem te komen werken. Maar ik heb geweigerd. Ik wou het absoluut op eigen kracht doen”.

Aan die eerste beurs hield ze een paar kleinere hotels als klant over. Lang niet de absolute top waarvoor ze nu werkt, maar het zaadje was geplant. “Mijn eerste klant was het Brusselse Hotel Le Plaza. Ik liet er een paar mooie foto’s maken van onze creaties en hing die het volgende jaar op mijn stand. Dat hielp. Ik liet ook een referentiekaart maken met daarop, in grote letters, de namen van de hotels waarvoor ik gewerkt had. Zo raakte het blad toch gevuld”. (lacht) De ene referentie leidde tot een andere en zo breidde het netwerk en klantenbestand almaar uit. Zeventien jaar doet ze het intussen. Al heeft het enkele jaren geduurd voor het bedrijf echt goed zat. “Het hotelwezen is als een spinnenweb. Gaat er een draadje kapot, dan moet je weer een nieuw zoeken… Mensen veranderen van functie of trekken naar een ander hotel.. Evident is het niet”.

Al bevat haar referentielijst intussen een pak absolute tophotels, dat ze meewerkte aan de totaalrenovatie van het Parijse Ritz, is misschien wel haar grootste verwezenlijking tot nu toe. “Dat kunnen doen, gaf een euforisch gevoel. Het hotel is het summum van elegantie in de klassieke stijl. Vier jaar voor de renovatie ben ik er met mijn visitekaartje voor het eerste naartoe gegaan. Het zag er niet naar uit dat we er ooit voor konden werken, maar samen met ons team zijn we blijven focussen en uiteindelijk hebben we de opdracht binnengehaald. Ook voor het Peninsula in Parijs hebben we in die tijd gewerkt. Heel mooi was dat”.

Ik vraag haar naar haar manier van werken. Wat volgt, is een betoog waar het enthousiasme en de passie vanaf druipt. “We zijn in de eerste plaats adviseurs die een concept ontwikkelen en onze klanten ensibiliseren met de juiste moods. Onze collecties zijn een broeikas van ideeën en stoffen geïnspireerd door de wereld van fashion en design. Ook aan de couleur locale en atmosfeer van elk hotel besteden we veel aandacht.

We verdiepen ons in de lokale geschiedenis, architectuur en gebruiken. Aan de hand van al die informatie maken mijn medewerkers dan een presentatie. Zo is elk project uniek”. Hun inspiratie komt uit de mode. Uit bloemen en kleuren ook. Dat klinkt idyllisch, maar de praktische realiteit mag niet uit het oog worden verloren. Zo wordt er niet met haute couture stoffen gewerkt omdat alles wasbaar moet zijn en de prijs niet te hoog mag oplopen. Zelfs voor een tophotel dienen de vooropgestelde budgetten gerespecteerd te worden.

“Tegenwoordig willen hotels veel kleuren. Veel verscheidenheid ook. Elke plaats moet anders zijn”. Onze productie realiseert zich in verschillende Europese bedrijven. En dit vooral “om de kwaliteit en de snelheid van leveren te kunnen garanderen”. En daarmee is het hoge woord gevallen. Kwaliteit. Een concept dat heel hoog door haar wordt ingeschat. “Kwaliteit kan veel dingen zijn. Voor mij betekent het elegantie. Iets dat je graag ziet of voelt, zoals een mooie stof. Het is finesse. Schoonheid. Daar word ik door getriggerd." "Er is nog altijd zeer veel elegantie in de wereld, vind ik. Soms zit dat in de eenvoud. In de natuur een prachtige houten bank zien staan, kan enorm elegant zijn. En dat hoeft niet duur en rijkelijk te zijn, integendeel”.

Het is met dit bijzondere gevoel voor elegantie dat Ingrid Lesage Creations ondertussen ook de weg heeft gevonden naar de privémarkt. “We hebben het geluk enkele topondernemers uit binnen- en buitenland tot onze klanten te kunnen rekenen. En ook enkele koningshuizen. Zo mochten we al verscheidene keren stoelhoezen leveren voor het bekende ‘Bal de la Croix Rouge’ dat jaarlijks door Prins Albert van Monaco gehouden wordt. En leveren we bed- en badlinnen op de mooiste plekken ter wereld. De uniciteit van onze producten, onze creativiteit en uitzonderlijke kwaliteit spreken tot de verbeelding van deze mensen.”

Ik vraag naar haar waarden als ondernemer. Daar moet ze niet lang over nadenken. “Mijn medewerkers zijn het allerbelangrijkst. Ze zijn uniek, polyvalent en houden van hun job, daar sta ik op. We zorgen hier voor elkaar. Dat kan best in een kleine firma. Ik ben zeker geen harde tante. Er is meer in het leven dan het strikt volgen van regeltjes”. Als ondernemer wil ze in de eerste plaats doen wat ze graag doet, hoor ik. Ook al leidt dat wel eens tot hectische toestanden. “Soms hebben we een conference call met een contactpersoon in Canada, waar het dan ochtend is. En nadien hangen we met iemand uit Azië aan de lijn voor wie het avond is. We moeten flexibel zijn, ja. Maar dat zit ook in mijn bloed. We werken momenteel aan een project voor een hotel in Koeweit. Wel, tegen het einde van de maand willen ze alle stalen ontvangen hebben, terwijl het doorgaans al zes weken duurt om die te produceren. Maar we zullen er voor zorgen dat ze er op tijd zijn. Geloof me, tegen de tijd dat we een job binnen hebben, is het grootste werk eigenlijk al gebeurd”.

Ongelooflijk maar waar: haar team bestaat uit niet meer dan vier medewerkers. Allemaal vrouwen. Is dat toeval? Lesage schudt van nee, al weet ze niet meteen of vrouwen een andere kijk hebben op de dingen. “We hebben wel allemaal veel gevoel voor verfijning. En we zijn allemaal heel erg down to earth. We zijn geen madames. Mijn medewerksters zijn mijn ruggensteun. En omgekeerd zorg ik voor hen. We zijn als familie voor elkaar”.

Ik wil graag van haar weten hoeveel uren per dag ze werkt. Ze moet glimlachen om die vraag. “Vroeger was dat extreem veel. De laatste tijd heb ik het wat beter gebalanceerd. Durf ik ’s middags al eens een half uurtje vrij nemen. Ik werk nog heel veel, maar ik heb een carpe diem gevoel laten gebeuren in mijn leven. Na het overlijden van mijn man heb ik ondervonden dat het leven een briesje is. Ik zeg dus niet meer nee als er iets leuks wordt voorgesteld”.

Opmerkelijk: in de Verenigde Staten zijn er -voorlopig - nog geen klanten. “Ik ben twee jaar geleden naar Las Vegas getrokken, naar de grootste hotelbeurs ter wereld. De VS zijn een enorme markt, maar de mensen zijn er zo anders…. Ik denk dat we niet de stijl hebben van hen. Of de tijd is er misschien nog niet rijp voor, zo kan je het ook bezien. Ik zou het heel graag willen, ook al hebben we nog heel veel werk in andere delen van de wereld.

Het is geen prioriteit, maar ik sluit het zeker niet uit”. En dan volgt een kleine lading zelfkritiek. Ze is een microdenker, vertelt ze. Niet zo bezig met het uitzetten van grote strategieën. “Dat is niet mijn grootste sterkte. Ik ben altijd meer een doener geweest”.

En dat is te merken, want het ondernemen kruipt waar het niet gaan kan. Zo richtte ze begin dit jaar samen met één van haar kinderen Ma Pochette op, een bedrijf dat - nomen est omen - pochettes aanbiedt.  “Iedereen heeft de mond vol over recuperatie en het klimaat… wij wilden daar concreet iets mee doen. “Van onze stofoverschot maakten we als kerstgeschenk voor onze beste klanten pochetten met hun initialen erop geborduurd. Een van mijn dochters vond dat we daar iets meer mee moesten doen”. En zo geschiedde. Het bedrijfje is nog heel klein, maar ze heeft er alle vertrouwen in.

Terwijl we praten, valt mijn oog op een opgezette haas die een prominent plaatsje in de woonkamer heeft gekregen. Haar eerste jachttrofee, zo blijkt. “Ik ben een jeune chasseresse”, lacht Lesage. “Ik doe het nog maar drie jaar. Het waren vrienden van mijn overleden man die me overtuigd hebben om zelf te gaan jagen. Als ontspanning kan ik er echt van genieten in de natuur te zijn. Ik trek ook geregeld naar Engeland om er mooie tuinen te bezoeken. Ook mijn kleinkinderen ontspannen me enorm, ze zijn een godsgeschenk. En ik heb een vriendenkring waar ik veel aan heb. Ik kan snel ontspannen en echt genieten”. Al blijft ze altijd uitkijken naar nieuwe opportuniteiten. Logeert Lesage in een mooi hotel waaraan ze nog niet levert, dan
zal ze altijd iemand van het hotel proberen vast te krijgen voor een gesprekje. Of toch minstens om een kaartje vragen. “Mijn ogen blijven openstaan voor zaken”, lacht ze. Ik wil nog weten waarop ze het meest trots is. Dat vindt ze een grote vraag. Een waarover ze even moet nadenken. “Dat ik mijn wensen en mijn dromen tot op heden heb kunnen verwezenlijken”, zegt ze zachtjes. “Ik droomde als kind al van een thuis in een historisch en luisterrijk kader en kijk… Ik ben bevoorrecht dat ik hier kan wonen en een frisse wind doorheen het domein heb kunnen laten waaien. Ik hoop dan ook dat mijn ziel hier een beetje zal blijven hangen als ik er zelf niet meer zal zijn”.

Is er nog een droomproject? Ook hier denkt ze lang over na. Om dan te zeggen dat ze het niet meteen weet. “Ik ben blij met hoe de dingen nu gaan. Ik heb een goede balans gevonden. En ik hoop dat ik nog vele jaren kan blijven doorgaan met een gezond lichaam en een gezonde geest. Ik wil nog lang blijven werken, want wat als ik dat niet meer doe? Weet je, er zullen altijd obstakels op mijn weg komen, maar ik ben ervan  vertuigd dat alles altijd goed komt”, zegt ze filosofisch. “Mijn kleinkinderen groot zien worden ook… dat  zou prachtig zijn”.

Fotografie door: Birger Stichelbaut